زهد زینب (علیه السلام)

فارسی

زهد به معنای بی رغبتی به دنیاست. زهد اولین مرحله در مسیر بندگی و عبادت است، یعنی تا انسان دل را از اغیار خالی نکند، هرگز طعم ایمان را نمی چشد.

امام صادق (علیه السلام) می فرماید:

چشیدن شیرینی ایمان بر دل شما حرام است، مگر اینکه به دنیا بی رغبت شوید.

آنانی به معرفت کامل رسیدند که در حقیقت، زهد را سرمایۀ اولیۀ خود قرار دادند. پیامبران و امامان(علیه السلام) در بی میلی به دنیا اسوه بودند،زیرا به معرفت الهی تشنه تر از هر کسی بوده و منزلی جز بارگاه حق تعالی نمی شناختند.

حضرت زینب (علیه السلام) نیز در خانه ای نشو و نما یافت که زهد به عنوان اصولی ترین پایۀ اخلاق و ایمان در آن خانه حاکم بود. حضرت زینب (علیه السلام) از خردسالی شاهد بودند که پدرشان هموراه، غذای خود را به افراد یتیم و مسکین می داد و مادرشان تاپاسی از شب، لباس های کهنه را وصله می زد.

بارها، برای حضرت زینب (علیه السلام) اتفاق افتاده بود که فقیری شام شب آن ها را طلب می کرد. والدینشان نیز با کمال میل، آن غذا را به او می بخشیدند و همگی فرا

نگرفتند، بلکه به طور عملی، در خانه ای ساده و بی ریا، لذت زهد را چشیدند و به نقش سازندۀ آن در تکامل اخلاق و معنویت واقب بودند. 

 

منبع: زینب کبری(سلام الله علیها) پیام آور عاشورا

دسته بندی: 

دیدگاه ها

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.